Dzieje Bagdadu są długie i burzliwe. Miasto w 762 r. założył drugi kalif abbasydzki Al-Mansur. Postanowił przenieść wybudowaną przez swojego poprzednika stolicę w Anbarze nad Eufratem w bardziej centralnie położone miejsce. Wybór padł na okolice małej wioski o nazwie Bagdad, znajdującej się na zachodnim brzegu Tygrysu. Al-Mansur sprowadził tu wielu architektów, rzemieślników i robotników z całego imperium islamskiego. Plan miasta był oparty na kształcie koła, dlatego nazywano je „kolistym miastem". Powstały wówczas trzy linie murów. Dwie z nich oraz fosa i wały ziemne stanowiły zewnętrzny pierścień umocnień. W obrębie trzeciego, wewnętrznego pasa, znajdował się pałac Złotej Bramy, który był rezydencją kalifa, a także wielki meczet. Dzielnica mieszkalna rozciągała się w strefie międzymurza. Z Bagdadu przez cztery główne bramy wychodziły drogi do czterech głównych prowincji imperium abbasydzkiego. Wkrótce do miasta zaczęli ściągać liczni kupcy, pojawiła się więc konieczność rozbudowy. Powstała wówczas dzielnica Kerkh, którą zlokalizowano na południu, w okolicach bramy Basry, oraz dzielnica na wschodnim brzegu Tygrysu.